120 g sosu pomidorowego
150 g mozzarelli, w plastrach
75 g prosciutto cotto, w plastrach
70 g karczochów (ze słoika lub mrożonych)
50 g pieczarek, w plastrach
40 g czarnych oliwek, przekrojonych na pół
10 g rukoli
10 g oliwy z oliwek
Dodatkowo: włoskie zioła
Poziom trudności
Podstawowy
Czas przygotowania
5 + 10 min
Koszt
zł
Schiacciata Lingua Romana to coś pomiędzy kanapką a pizzą: podłużny flatbread, który możemy od razu udekorować ulubionymi składnikami klientów… albo własnymi! Proponujemy wersję „capricciosa” – inspirowaną pizzą o tej samej nazwie – z szynką, pieczarkami, karczochami i pomidorem. Ale śmiało twórz własne kompozycje. Gustoso!
Rozmrażamy schiacciatę zgodnie z instrukcją na opakowaniu, ale jeszcze jej nie pieczemy!
Smarujemy sosem pomidorowym. Układamy mozzarellę, szynkę prosciutto cotto, karczochy (odsączone!), pieczarki i oliwki.
Pieczemy 5–6 minut w piecu nagrzanym do 200–220°C.
Wyjmujemy z pieca, dekorujemy rukolą, skrapiamy oliwą i posypujemy włoskimi ziołami (do smaku), a następnie doprawiamy świeżo zmieloną solą i pieprzem.
Podajemy od razu!
Wskazówka 1
„Chcesz obniżyć koszty i/lub przyciągnąć wegetarian? Wystarczy, że pominiesz szynkę prosciutto cotto i dodasz więcej sera i/lub grillowane warzywa, takie jak papryka, cukinia, bakłażan i inne.”
Wskazówka 2
„Możesz też przygotować tę schiacciatę wcześniej do etapu 2 (= dodatki). Potem wystarczy ją upiec i udekorować w razie potrzeby – a nawet dopasować składniki do preferencji klienta.”
Wskazówka 3
„Z tą schiacciatą możesz eksperymentować do woli. Zamiast sosu pomidorowego użyj mascarpone, ricotty albo śmietany i otrzymasz schiacciatę bianca, bardzo popularną zimą z grzybami i truflą. A wiosną? Spróbuj pizzy verde z zielonym pesto, zielonymi warzywami (np. szparagi, groszek) i olejem ziołowym.”
Schiacciata powstaje według tradycyjnych receptur, z najlepszych składników i z poszanowaniem tradycyjnego rzemiosła. Unikalne ciasto biga dojrzewa w stylu włoskim i powstaje tylko z 3 składników: wody, mąki i drożdży. Piekarz delikatnie wgniata w nie palce, nadając mu rzemieślniczy wygląd, a następnie pięciokrotnie pozostawia je do wyrośnięcia, aby uzyskać miękkie warstwy i puszysty środek. Na końcu chleb pieczony jest metodą Romana: krótko, na kamieniu i w wysokiej temperaturze.
